Nieuwsbrief 31 - April 2014
VerzamelaarsVerhalen - Wijnverzamelaar Frans Baijens

'Proeven is geen straf'

Hoewel hij al 45 jaar geleden met een vooruitziende blik een ruime kelder onder zijn huis liet graven, is Frans Baijens' echte liefde voor wijn pas een jaar of twintig geleden ontstaan. "Een bevriend echtpaar wilde een wijncursus volgen, maar gaf er de voorkeur aan om dit bij hen thuis te doen. Ze zochten nog twee geïnteresseerde echtparen en vroegen ons om mee te doen. Mijn vrouw en ik hebben 'ja' gezegd en zo is het begonnen."

Al snel daarna besloot hij om de opleiding tot vinoloog te volgen. "Als je enthousiast bent, wil je immers meer weten. Halverwege de opleiding kwam ik echter in contact met het Nederlands Genootschap van Wijnvrienden, dat ook een uitgebreid cursusprogramma aanbiedt. Ik besloot te stoppen met de officiële opleiding en alle diploma's via het Genootschap te halen."

Frans Baijens geeft zelf al vele jaren cursussen. "Maar ondanks de ervaring en expertise ben je nooit uitgeleerd. Telkens als je denkt veel te weten, ontdek je dat er nog veel meer is dat je niet weet. Dat geldt zeker voor wijn. Daarom moet je ook veel proeven, en proeven is geen straf", zegt hij lachend. 

"Wat me opvalt, is dat er steeds meer jongere mensen belangstelling hebben voor wijn. Twaalf jaar geleden lag de gemiddelde leeftijd op een jaar vijftig, zestig, tegenwoordig zijn er aanzienlijk meer dertigers en veertigers geïnteresseerd. Ik zie dat ook in de samenstelling van onze afdeling van het Genootschap, die inmiddels zo'n vijftig leden heeft."

Opentrekken en opdrinken

Zijn eigen wijnkelder bevat gemiddeld vijf- tot zeshonderd flessen. "Met het inkopen daarvan ga je ook wel eens in de fout", weet hij uit ervaring. "Zo hebben wij wel eens een kelder opgekocht, waarvan we de helft konden weggooien. Ook bestaat het risico dat je zelf bepaalde flessen te lang laat liggen, omdat je wacht op die ene, speciale gelegenheid. Wat ik daarvan heb geleerd? Gewoon opentrekken en opdrinken. Er komen vanzelf weer andere mooie flessen voor in de plaats!"

Dat is ook één van de redenen waarom Frans Baijens zijn wijncollectie niet als een belegging beschouwt. "Hoewel ik toch de nodige flessen heb liggen die een veelvoud van de aanschafprijs zouden opleveren. Wat de waarde is van mijn verzameling? Tja, dat zou ik niet een-twee-drie kunnen zeggen. Je zult bij mij geen Chateau Petrus of Chateau Mouton Rothschild vinden, ik ben niet bereid om duizend euro of meer voor een fles te betalen.” 

“Ik koop mijn wijnen in voor zo'n vijftien, twintig euro de fles. Dus zeg dat ik voor grofweg tienduizend euro heb liggen, exclusief de waardevermeerdering. De collectie is niet apart verzekerd, maar valt onder de inboedelverzekering. Een exact bedrag kan ik dus niet noemen."

'Huiswijn'

Misschien niet de mooiste wijn uit de verzameling van Frans Baijens, maar wel de meest opmerkelijke is… de Chateau Baijens. "Die komt uit onze eigen wijngaard", knipoogt hij. "Even zonder gekheid: Chateau Baijens is een bestaand wijnhuis in Saint Emilion, dat wij toevallig hebben ontdekt. Ze maken er zo'n twintigduizend flessen per jaar, die in principe nooit in de verkoop komen, maar allemaal door de lokale bevolking worden leeggedronken. Gelukkig wilden ze voor ons een uitzondering maken. Dus importeren wij nu elk jaar een voorraadje van wat we gekscherend 'onze huiswijn' noemen."

Op de foto: Frans Baijens in zijn wijnkelder en gekleed in het ceremoniële kostuum van het Nederlands Genootschap van Wijnvrienden.